» Column FD 18/01/2010
» jeugdwerkloosheid Column FD 14/03/2010
» verkiezingen Suriname mei 2010 Column FD 12/04/2010
Grace Boldewijn is Columnist van FD. column FD 2/11/2009
Verhouding meester slaaf is op Schiphol nog steeds werkelijkheid
Ik had graag mijn column een andere wending willen geven, maar helaas. Dit moet me echt van het hart. Weer is er een minister uit Suriname gefouilleerd op Schiphol. Minister van Natuurlijke Hulpbronnen Dr. Gregory Rusland Rusland was woedend, vooral omdat bij de controle zijn schaamstreek niet werd ontzien. De verhouding tussen Suriname en Nederland bestaat uit een fragiel evenwicht tussen superioriteit en inferioriteit, of zo u wilt, de verhouding tussen meester en slaaf. De meester zal nooit van zijn slaaf houden, hij heeft hem alleen maar nodig. Er is geen enkele rechtvaardiging voor de aantasting van de persoonlijke integriteit van een zeer respectabele Surinaamse minister. Laat staan voor het vernederende betasten van een gerespecteerd minister op basis van de 100%-controles op Schiphol.
Die controle is bedoeld om de drugsdoorvoer uit Suriname naar Nederland via Schiphol aan banden te leggen. Het is bekend dat dit een povere poging is om een mythe in stand te houden. Vondsten variërend van grammetjes en soms iets meer hebben Nederland niet droog kunnen leggen.
Jarenlang wordt deze farce volgehouden alsof er een rechtvaardiging is voor de oneerbare behandeling van reizende Surinamers die Schiphol aandoen. Het zal Nederland worst wezen om wie het gaat, of het nu een minister, de vice-president of de president van de Republiek Suriname is. Soevereiniteit en wederzijds respect schijnen begrippen te zijn die in de verhouding Nederland-Suriname niet bestaan. Dat is nu weer eens ondubbelzinnig aangetoond. Respect blijkt uit de manier waarop burgers en hoogwaardigheidsbekleders worden behandeld. Beschaving betekent respect. Suriname toont dat respect wel. Voor Nederlandse burgers en gezagsdragers wordt net niet de rode loper uitgerold. Dat Suriname een beschaafd land is behoeft geen betoog, dat wist ik al lang.
Dat Nederland in de verhouding met Suriname geen beschaving toont, heeft diepere wortels. De oorzaak ligt begraven in de geschiedenis. De behandeling van minister Rusland is geen bevestiging van de jarenlange vriendschapsbanden tussen twee soevereine naties, zoals je zou mogen verwachten. Het is de rauwe ontkenning ervan. Het is alsof Suriname nog steeds krijgt ingewreven: ‘wees braaf, ken je plaats en vergeet vooral niet een buiging te maken wanneer ik je bespuug’. Zo voelt dat ook als een minister zich moet laten betasten. De haastig door minister Hirsch Ballin aangeboden excuses doen daar niets aan af.
De Koninklijke Marechaussee op Schiphol had kunnen handelen volgens de codes van wederzijds respect. Het is onvoorstelbaar dat er geen instructies zijn in dit soort gevallen. De autoriteiten wisten dat het om een Surinaamse minister ging. Maar blijkbaar moet een controle tot in de schaamstreek kunnen, minister of geen minister.
Er zijn vragen die onbeantwoord zijn gebleven. Waar was de protocollaire begeleiding door de Surinaamse ambassade? Je zou toch mogen verwachten dat de Surinaamse ambassade voorzorgsmaatregelen had getroffen om de minister op Schiphol te ontzien? Waarom is de ambassadeur van Suriname niet teruggeroepen voor overleg? Dat zou toch een gepast antwoord zijn geweest van de Surinaamse regering na zo’n respectloze behandeling van een van haar ministers?
Een andere vraag die mij op de tong brandt is waarom de minister toch uiteindelijk in de bodycheck heeft toegestemd. Waarom heeft hij dat niet categorisch geweigerd?
Was zijn drang om zo snel mogelijk terug te willen naar huis genoeg reden om zijn persoonlijke waardigheid en die van de Republiek Suriname prijs te geven? Ik had liever in de krant gelezen dat de minister zijn vlucht moest missen omdat hij weigerde zich te laten fouilleren. In plaats van dat hij zijn vlucht niet wilde missen.
Column FD 18/01/2010
KADER: Wordt de nieuwe AOW een complexe wet waarvoor een bedrijf dure 'experts' moet inhuren?
KOP: Rijk moet de hand in eigen boezem steken
Column
Grace Boldewijn
Op de valreep wens ik u nog een goed en liefdevol 2010 toe. Voor de Kerst las ik in het Financieele Dagblad over de laatste perikelen rond de verhoging van de AOW- leeftijd van 65 naar 67 jaar. Mijn stemming werd er daardoor aan het eind van het jaar niet beter op. Er komen steeds meer vraagtekens te staan bij de verwachte economische effecten.
Hoeveel levert de maatregel het kabinet eigenlijk op? Niemand die het exact weet.
Het kabinet wil dat werkgevers hun personeel niet langer dan 30 jaar lichamelijk zwaar werk laten verrichten. Na 25 jaar moeten wij ze een reëel alternatief binnen of buiten het bedrijf bieden. Als de werkgever hierin faalt, moet er 10 jaar lang 14% van het jaarsalaris van die werknemers in een soort levensloopfonds worden gestort.
Als werkgever ben ik, zacht uitgedrukt, niet erg enthousiast. Deze zoveelste verplichting brengt weer extra administratieve rompslomp met zich mee en ik ben bij voorbaat bang dat de regeling haar doel voorbijschiet. Ik voorzie dat er binnen het bedrijfsleven geen 25-jarig jubilea meer worden gevierd. Die doelgroep is dan al voortijdig geloosd, vrees ik.
Zou het kabinet, in plaats van steeds weer nieuwe verplichtingen op te leggen aan het bedrijfsleven, ook niet eens de hand in eigen boezem moeten steken en kijken wat daar nog te halen valt? Bijvoorbeeld door de regelingen voor arbeidstijdverkortingen af te schaffen en het aantal vakantiedagen van ambtenaren gelijk te schakelen. Laat het Centraal Planbureau ook eens berekenen hoeveel dat opbrengt.
Misschien is het ook een idee om overheidskantoren langer open te stellen dan de nu gebruikelijke sluitingstijd van vier uur 's middags.
Heeft u wel eens geprobeerd om een gemeenteambtenaar te bereiken na drie uur? Ook dan al is de kans groot dat je op een antwoordapparaat stuit. Ik stel voor om ook van deze 'winst' een economische analyse te maken.
Sociale partners krijgen straks de wettelijke plicht om een actieplan te ontwikkelen voor zware beroepen. Zij moeten die beroepen aanpassen, om te voorkomen dat werknemers voortijdig uitvallen. Is het staatssecretaris Klijnsma bekend wat voor extra kosten dit soort aanpassingen met zich meebrengt voor de werkgever? Ik vind het overigens nergens op slaan dat de staatssecretaris in dit verband het voorbeeld van de danswereld aanhaalt. De danswereld is niet meer dan een partikel in deze samenleving. Moeten wij voor een in verhouding kleine groep mensen die zwaar werk verricht, procedures in het leven roepen die onuitvoerbaar zijn voor de werkgever?
Weer krijg ik het onprettige gevoel dat deze procedures achter bureaus tot stand zijn gekomen. Het tweede voorontwerp van minister Donner regelt dat werknemers en zelfstandigen die gedurende 42 jaar tenminste
1225 uur per jaar hebben gewerkt op hun 65ste mogen stoppen. Ze moetend dan wel de laatste vijf jaar voor hun 65ste aaneensluitend hebben gewerkt. Ik heb erg veel moeite met de definitie van het woord 'aaneensluitend'. Kan dat betekenen dat een werknemer, die een periode buiten zijn schuld uit het arbeidsproces is geweest bijvoorbeeld door ontslag of ziekte, tot zijn 67ste moet doorwerken? Wordt dit niet weer een wet met allerlei uitzonderingen, waardoor je als bedrijf opnieuw klauwen met geld moet uitgeven aan zogenaamde 'expert' die deze regeling voor je interpreteren en toepassen, omdat de werkgever door de bomen het bos niet meer ziet?
Regels en nog eens regels. Laat de overheid hiermee stoppen en zich toeleggen op het aanpakken van de vergrijzing, in plaats van het de werkgever nog moeilijker te maken dan die het al heeft. Ik heb als werkgever niet te maken met zware beroepen, maar wel met werknemers die niet tot hun 67ste kunnen doorwerken vanwege fysieke of psychologische problemen. Wat voor een regeling heeft het rijk voor deze groep in petto? Ik vrees met grote vrezen.
Grace Boldewijn is ceo van BoCari Engineering in Breda.
jeugdwerkloosheid Column FD 14/03/2010
verkiezingen Suriname mei 2010 Column FD 12/04/2010
Surinamers in buitenland moeten ook kunnen stemmen